Op maandag 10 februari ben ik gestart met 2 uur per week reintegreren en toen ik eenmaal had ingelogd, zag ik de inbox met daarin 2147 mailtjes,............niet normaal hè (even voor de duidelijkheid: het betrof veel algemene mail, dus niet dat je denkt dat ze allemaal aan mij persoonlijk waren gericht,.............had natuurlijk wel zo kunnen zijn hahaha).
Ja dan dringt wel even door hoe lang ik ook alweer afwezig ben geweest. Om niet al direct een te hoge werkdruk te realiseren, heb ik alles tot 1-1-2014 verwijderd,.................wel zo prettig!
Heerlijk om weer rond te neuzen in mijn mailbox, localweb, wie is wie (ook weer veel nieuwe collega's), etc.: het geeft me weer het gevoel (bijna) enigszins ex-patiënt te zijn.
Daarbij merk ik ook dat ik bij de echt inhoudelijke mailtjes wat sneller afdwaal en deze vaker moet doorlezen. Maar dat is niet erg,...............het begin is gemaakt en de rest komt vanzelf: goed werk heeft tijd nodig zullen we maar zeggen!
Op 13 februari naar de lymfoedeemtherapeut geweest omdat ik een soort van 'handvat' ;-) in m'n oksel had. Ze informeert mij dat het geen streng kan zijn, maar weet eigenlijk niet wat het dan is,............lekker!!!!
Nadat ze m'n arm onder de loep neemt, constateert ze dat ik 4 strengen in m'n arm heb en dat deze zich ophopen in m'n oksel,.........pfff gelukkig al met al toch te maken met de streng!!
Ze masseert deze weg en het lijkt alsof ze gitaar speelt op mijn strengen. Het is niet echt pijnlijk, maar wel 'n irritant gevoel: zo van,......hou nu onderhand maar eens op of ik word gek!! Aangezien ik nu minder lymfebanen in mijn linkerarm heb die voor de vochtafvoer zorgen, is het wel belangrijk dat deze worden weg gemasseerd: anders kan dat eventueel een dikke arm veroorzaken,...........tja en dat wil ik natuurlijk niet: charmant is anders en bovendien is dat ook geen prettig gevoel! De strengen komen en gaan, dus dat moet ik regelmatig in de gaten houden.
Vrijdag 14 februari naar ziekenhuis geweest voor immunotherapie en de laatste keren krijg ik wat meer last van mijn handen, net alsof ze blauw of gekneusd zijn en bij het sporten krijg ik op de loopband of cross-trainer last van mijn voeten,.......net alsof ik ze niet voel en krijg dan 'n soort constante tinteling.......voelt ook beetje als wintervoeten.
Na de wortelkanaalbehandeling op 30 januari ben ik de afgelopen weken nog 5 x terug geweest naar tandarts, omdat ik veel last heb van de naweeën van deze behandeling. Volgens de tandarts kan dit te maken hebben met de chemo- en immunotherapie (omdat mijn immuunsysteem nu eenmaal zwakker is: er komt nog steeds 'n hoop gif en rotzooi binnen en het kunnen nog naweeën zijn van de chemo). Buiten dat kan het natuurlijk ook gewoon domme pech zijn. Ik word er nu onderhand wel sacherijnig van, want het is echt vervelende zenuwpijn en dat terwijl er geen zenuw meer zit (het komt en het gaat weer, maar het is nooit helemaal weg). De pijn wordt, zoals ik heb begrepen, veroorzaakt door de wortelvliezen die nog vochtig zijn en deze pijn is vergelijkbaar met zenuwpijn. De tandarts boort de vulling dan steeds weer open om de wortelkanalen vervolgens te drogen en wederom opnieuw te vullen,.........................ik hoef me in ieder geval niet te vervelen!! Wel vervelend als je in je herstelfase zit en eigenlijk alleen maar VOORUIT wil! Maar ik blijf positief en hopen dat deze rotpijn straks toch echt helemaal verdwijnt!
De 20e februari naar het ziekenhuis geweest voor de anti-hormoonspuit en ik moet zeggen dat de bijwerkingen dit keer minder waren,...........dus hopen dat dat zo blijft......fijn!
Donderdag de 27e nog naar bedrijfsarts geweest en dan eindelijk op 1 maart was het dan zover.............met ons 5-en op vakantie naar Lanzarote!! Wat hebben we daar naar uitgekeken!! We hadden een huis met zwembad (waarin de kinderen zo wat woonden) en verder vooral genieten van zon, zee, warmte, veel Sangria gedronken (mjammie!!), etc. Wifi was wel mogelijk, maar daar hebben we bewust niet voor gekozen,............heerlijk rustig zo :-)) !! Het was in 1 woord SUPER!!!
De heenweg had ik de voorgeschreven pijnstiller van de huisarts meegenomen inclusief maagbeschermer voor mijn pijnlijke kies, Just In Case: uiteindelijk wil je gewoon de hele week genieten! Op de dag van vertrek had ik er al last van en dus voor de vlucht een pijnstiller ingenomen. Aangezien ik de hele week nagenoeg geen last had van de kies, heb ik voor de retourvlucht de pijnstillers in de koffer opgeborgen (niet eens bewust, maar gewoon niet aan gedacht). Nadat we 1/2 uur in de lucht waren, kreeg ik ontzettende pijn aan mijn kies,..........niet normaal. Ik kon niet meer lachen, praten en de tranen rolden over m'n wangen,........zo erg!! De pijn trok helemaal door naar mijn kaak, oren en hoofd. Ik wist gewoon niet meer wat ik moest doen. Van een mevrouw kreeg ik 2 x paracetamol en daardoor verdween de hoofdpijn een beetje. Toen ik eindelijk in beetje in slaap viel, moest mijn buurvrouw naar de plee,........nee he!!! Ik kon niet meer doen dan de zitting uitzitten en toen we waren geland verdween de immense pijn weer (niet helemaal weg, maar op het niveau van 'te hebben'). Waarschijnlijk toch met de luchtdruk te maken. Morgenvroeg ga ik maar weer naar de tandarts, want het voelt nog niet helemaal goed: even zijn advies vragen want 18 maart krijg ik de definitieve vulling en dat doen ze alleen als je geen last meer hebt.
Vanmorgen nog gesprek op kantoor gehad en vanmiddag weer aan het infuus gezeten in het ziekenhuis voor de immunotherapie. Enne,.......ik hoef er nu nog maar 1,........JIPPIE!!!! Op 28 maart krijg ik de laatste toegediend,......hoef ik niet meer te worden aangeprikt en weer 'n bezoekje minder naar het ziekenhuis! Mooi vooruitzicht!
Tijdens de kuur vandaag vielen mijn ogen dicht van vermoeidheid.
A.s. vrijdag heb ik intakegesprek voor de mindfulness-sessies in het ziekenhuis.......ben benieuwd!!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten