Herstelweken na operatie

De 1e week na de operatie heb ik vooral veel geslapen, gerust en veel dvd's zoals o.a. SISI en dr Tinus gekeken. Ik had al last van opvliegers maar na de operatie leek het wel een tsunami. Ik had een hemdje aan met daarover een vestje en het 'uit en aan doen' van het vestje volgde elkaar in rap tempo op,...........op zich was dat wel weer lachwekkend. Merkbaar was wel weer de verminderde weerstand, want ondanks dat ik bijna vergeten was dat ze bestonden,.........waren ze er weer:......3 aften tegelijk.

Wat altijd zo jammer is na zo'n operatie is dat je dan erg verlangd naar een warm bad, maar daarvoor moest ik nog 2 weken geduld hebben.

Eigenlijk deed heel mijn buik pijn en toen de hechtingen op een gegeven moment begonnen te jeuken, was het vooral een nare rare pijn rondom mijn navel.

1 Week na de operatie belt de gynaecologe om de 1e herstelweek te evalueren en ze informeert mij dat de uitslag van de eierstokken en de eileiders binnen is en dat deze goed is: dus dat is ook weer fijn om te weten! Ze informeert mij dat ze 6 weken na de operatie wederom contact met mij opneemt.

Op 14 oktober heb ik een afspraak in het ziekenhuis voor de Dexa-scan en daarop volgend een gesprek met de verpleegkundige osteoporosezorg. De uitslag van mijn botdichtheid is goed en op termijn wordt er waarschijnlijk weer zo'n scan ingepland om te kijken of de botdichtheid achteruit gaat i.v.m. medicijngebruik en ook 'de overgang' zelf.
Natuurlijk was ik blij met deze uitslag, maar wel raar want ik heb sinds de operatie veel meer last van mijn gewrichten (en met name m'n rug en rechterarm). Echter gewrichten zijn natuurlijk weer 'n andere tak van sport.
Zelf heb ik de volgende verklaring: de spuiten zorgden er het afgelopen jaar voor dat mijn eierstokken werden stilgelegd, maar je weet natuurlijk nooit zeker of ze voor de volle 100% zijn stilgelegd (wie weet gingen er toch nog wat hormonen door) en nu mijn eierstokken eruit zijn, weet ik wel zeker dat ik voor de volle 100% in de overgang zit.
Daarnaast kan het zo zijn dat doordat de bloedvaten en aders door de chemo dunner zijn geworden en ik sinds de chemo alleen nog maar in mijn rechterarm ben geprikt (indien het gebruik van port-a-cath niet mogelijk was zoals bij o.a. operaties en onderzoeken), dit mogelijk ook 1 van de oorzaken is dat ik zoveel last heb van mijn rechterarm. Bij het inspuiten van de narcose heb ik namelijk ook erg veel last gehad.
Deze vragen heb ik nu uitstaan bij verpleegkundige/oncoloog.

Iedere vrouw komt vroeg of laat in de overgang. Echter als je door Borstkanker in deze fase komt, is het heftig.
De chemo bracht mij in de overgang:
- ik was ziek en had weinig reserves
- was nog te jong
- het was van de 1 op de andere dag en niet geleidelijk zoals op de natuurlijke manier (het overvalt je)
- daarbij krijg je de bijwerkingen van de anti-hormoontabletten er gratis bij

Nu na zo'n operatie, waarbij geen twijfel meer mogelijk is of je wel voor de volle 100% in de overgang zit, worden de klachten ook ineens heftiger en komt het wederom als een golf over je heen en niet geleidelijk,..........zoals op de natuurlijke manier.

1,5 Week na de operatie heb ik de kinderen weer op de fiets naar school gebracht en dat ging goed. Op maandag en dinsdag gaan ze naar BSO en op woensdag had ik ze nog her en der uitbesteed. Ik dacht eigenlijk dat het best weer redelijk ging, maar door toch nog wat 'regel' momenten en ik met Gijs naar 'n afspraak moest, blijkt toch dat het allemaal wat teveel is en ik nog erg moe ben.
De volgende dag naar de fysio en als ik na een half uur buiten kom, is mijn fiets weg..........eerst denk ik nog dat iemand 'n grap met me wil uithalen, maar al snel word duidelijk dat de fiets gewoon bruut op klaarlichte dag in een woonwijk is GEJAT. Ik had de fiets net 4 wkn geleden gekocht. Flinke kater dus en weg rustmoment, want er moest weer van alles worden geregeld,......bah bah.
En ja,.......ik was verzekerd, maar mijn fietstas en fietsverzekering moet ik gewoon weer uit eigen zak betalen. Nee dan kan je fiets beter na 2,5 jr worden gejat: dan krijg je namelijk ook een nieuwe fiets en heb je niet zo'n hoge kostenpost in vrij korte periode. Maar ja,.........deze dief dacht weer eens alleen aan zichzelf.

Vandaar voor de herfstvakantie toch nog maar geregeld om de kids voor halve dagen elders onder te brengen,........ja ja eerst voor jezelf zorgen, want pas dan kun je er ook 'helemaal' voor een ander zijn.
Deze wk heb ik rust afgewisseld met activiteiten met de kinderen en dat ging goed.  Terug kijkend op de operatie is het mij echt meegevallen en ben blij dat 'ze' eruit zijn. Nu de hechtingen eruit zijn, zie ik ook echt goed dat de littekens (1 bij mijn navel en 2 onderin mijn buik) bijna niet zichtbaar zijn...........erg mooi gedaan.

Ik zit nu in de fase dat ik me steeds meer begin te beseffen dat de gewrichtsklachten onderdeel van mij zijn geworden. Verre van prettig, maar je kunt de klachten maar beter omarmen........ze zijn er toch en dan kun je er maar beter het beste van maken.

Op woensdag 26 november staat de mammografie gepland gevolgd door afspraak i.v.m. de uitslag bij chirurg.

Operatie achter de rug

De avond voor de operatie ben ik samen met m'n moeder naar Ontboezemingen Live geweest: een bijzondere voorlichtingsavond voor (ex) patiënten.
Het is een thema-talkshow over borstkanker en borstproblematiek waarin specialisten, experts en ervaringsdeskundigen onderwerpen als medicijnen, erfelijkheid, voeding, cosmetiek en seksualiteit bespreken.

Gezien mijn operatie de volgende dag twijfelde ik even of ik wel zou gaan,........wil natuurlijk fit op de operatietafel liggen. Echter thuis zou ik ook niet vroeg naar bed zijn gegaan en tijdens en na de operatie kan ik natuurlijk ook veel slapen. Daarbij kan een beetje afleiding ook geen kwaad.
De avond werd gepresenteerd door Natascha Froger en ben erg blij dat ik ben gegaan.

De volgende ochtend merk ik dat Gijs niet zo lekker in z'n vel zit en ook niet naar school wil.
De taxibus staat voor, maar hij heeft zich opgesloten in de badkamer.
Vandaar dat we besluiten Gijs zelf naar school te brengen. Edwin zet eerst mij bij het ziekenhuis af en rijdt daarna door om Gijs naar school te brengen. Eenmaal in de klas moet hij heel hard huilen.
Tja op zo'n momenten blijkt toch dat er meer in de hoofdjes van de kids omgaat.
Echter ieder kind uit dat op 'n andere manier.
De kleuterjuf van Fiene vertelde dat Fiene maandag in de klas had verteld dat haar moeder kaal is geweest en dat de kinderen toen moesten lachen en Fiene nog het hardst.

Op woensdag had Jesse Gitaarles en toen zei de juf tegen mij dat Fiene en Jesse zo op elkaar lijken. Toen ik vervolgens vertelde dat ze toen ze kleiner waren nog veel meer op elkaar leken omdat ze allebei tot 1 jaar kaal zijn geweest,...................dacht ik 'oeps' nu kan ik een opmerking van Jesse ontvangen. En ja hoor, Jesse reageert daarop: "mama is 2 keer kaal geweest". Maar meteen daarop volgend zegt hij: "dat heeft ze voor de lol gedaan hoor",..............zo van ik wil mama toch beschermen.

Om 09:15 uur meld ik me aan de balie bij de hoofdingang en daar word ik geïnformeerd dat ik op de 6e etage word verwacht.
Een verpleegkundige loopt met mij mee naar mijn kamer waar ik een bed krijg toegewezen. Vervolgens neemt ze nog enkele vragen met mij door en ja hoor,.............ik zie mijn charmante operatiejurkje weer klaarliggen. Net toen ik dacht dat ik alles behalve mijn onderbroek moest uitdoen, vertelt ze mij dat ook m'n onderbroek uit moet (kan ze mijn gedachte lezen of zo, hahahaha).
Na een tijdje word ik vergezeld door een kamergenootje en we hebben samen een leuke klik.
Even later arriveert ook Edwin.
Om 10:15 uur word ik opgehaald om naar de OK-afdeling te gaan.
Eenmaal daar aangekomen wordt het infuus bovenop m'n hand aangebracht en dat is echt niet prettig,....maar zo zijn de voorschriften.
De gynaecologe en chirurg komen nog een handje schudden en informeren mij dat ze middels 3D scherm gaan opereren en dat is vrij nieuw.
Wat gaan ze doen?
Er wordt een klein sneetje in de navel gemaakt en daarna wordt eerst via een dunne naald met ronde punt circa 2 a 3 liter gas in de buikholte gebracht. De buik wordt hierdoor een beetjes 'opgeblazen'. Dit vergemakkelijkt het zicht en daardoor wordt de kans op verwonding van darmen of bloedvaten klein. Vervolgens wordt de op een lichtbron aangesloten kijkbuis door het sneetje in de buikholte gebracht. Tevens wordt er 'n 2e sneetje gemaakt waar hulpinstrumenten doorheen geschoven kunnen worden. Vervolgens worden de eierstokken verwijderd en deze worden door de navel eruit gehaald. Tenslotte laten ze het gas weer middels het sneetje ontsnappen.
In dezelfde operatie komt daarna een chirurg om mijn port-a-cath te verwijderen.

Eenmaal op de operatietafel moet ik voor de zoveelste keer vertellen wie ik ben en wat ze bij mij gaan doen (double double check) en krijg ik de narcose middels infuus ingespoten.
Opeens krijg ik hele erg pijn in mijn arm en ik begin te roepen: "mijn arm", "mijn arm" en krijg tranen in mijn ogen. Daarop zegt de gynaecologe : ga maar lekker slapen, Marianne.

Alles bij elkaar heeft de operatie 1 uur geduurd. Op de uitslaapkamer blijkt mijn temperatuur te laag te zijn en krijg ik heerlijke warme dekens om me heen. De reden dat mijn arm zo'n pijn deed, is dat door de chemo mijn bloedvaten/aders dun zijn geworden. Ik herinner me ook ineens dat ik dat bij de laatste operatie ook had en die keren daarvoor niet (toen had ik nog geen chemokuren gehad).
Om 13:15 uur word ik weer teruggebracht naar mijn kamer waar ik nog vele uurtjes slaap.
Om 14:00 uur mocht ik alweer 2 beschuitjes eten en die gingen er goed in, want uiteindelijk heb ik na 24:00 uur gisteravond niks meer gegeten.
Tevens krijg ik te horen dat de gynaecologe vandaag jarig is en dat ze taart op de afdeling heeft gebracht,.........maar helaas mag ik nog geen stuk taart.

De operatie is goed gegaan. Ik heb veel last mijn hele buik, nek, schouders en rug (hierover was ik van te voren ook geïnformeerd) en daarnaast zeurende pijn in mijn rechterbeen.
Tevens last van mijn keel (dat komt door de beademingsslang) waardoor ik veel moet hoesten en ik kan je zeggen,.......lachen of hoesten is nu niet echt prettig.
Mijn buik is nog redelijk opgezet en vooral 's avonds hard (lijkt wel of ik zwanger ben), maar hopelijk wordt het straks weer zo'n sixpack zoals voor de operatie  ;-).
De eierstokken worden nog onderzocht en op 9 oktober krijg ik hiervan de uitslag.

De gynaecologe en chirurg komen nog even langs ter controle en de chirurg geeft mij een doosje met daarin de port-a-cath die ik als souvenir mee naar huis mag nemen.
Om 17:00 uur mag ik dan eindelijk naar huis en krijg een snoepzak vol medicijnen mee.
Nu thuis herstellen en ik moet rekening houden met 1 1/2 tot 3 weken herstel.
Fijn om weer thuis te zijn en de kinderen te knuffelen,.....alle drie ook weer blij om mij te zien.

Afgelopen dinsdag ben ik nog onverwachts naar de tandarts geweest omdat ik een bobbel op mijn tandvlees bovenaan voelde precies op de plek waar ik de wortelkanaalbehandeling heb gehad. Ik wilde voor de operatie even weten of dit geen ontsteking was en daarnaast moest ik eigenlijk ook weer op controle: of we eindelijk een datum kunnen inplannen voor het definitief afvullen van de tand (dit kon voorheen niet omdat er nog vocht in de kanalen zat en ik er nog last van had). Nadat hij alles weer heeft opengebroken en de wortelkanalen heeft schoongemaakt, informeert hij mij dat het geen ontsteking is, maar waarschijnlijk bekneld tandvlees of lokale verdikking en dat dit vanzelf weer kan verdwijnen. Tevens afspraak ingepland voor definitief afvullen.......20 november.

Op 14 oktober staat de Dexa-scan (botdichtheidsmeting) ingepland, omdat ik dagelijks anti-hormoontabletten inneem. Er worden dan afbeeldingen gemaakt van het heupgewricht en de ruggenwervels en aan de hand hiervan kan de dichtheid van het bot en de mate van eventuele botontkalking worden bepaald. Aan de hand van de uitkomsten van de scan kan besloten worden wat het beleid is.