Start maken met reïntegratie

De week volgend op het kinderfeestje van Fiene was ik ziek: griep met verschijnselen (misselijk, smaakverandering, maagpijn en daarnaast koorts en buikgriep) die me aan de chemo deden denken en,.......................daar word ik niet graag aan herinnerd: bah!!
Echter toen de griep voorbij was, bleef de misselijkheid aanhouden en daar baalde ik van, want zou 'n nachtje met 'n vriendin weg gaan. De assistent van de huisarts zei dat ik gewoon moest gaan, omdat afleiding zou helpen (volgens haar denk ik als ik misselijk ben terug aan chemoperiode en dat is ook begrijpelijk, maar ik kan natuurlijk ook misselijk worden van gewoon griep). Uiteindelijk ben ik ook met m'n vriendin gegaan en idd de misselijkheid verdween (ook na het innemen van maagbeschermers die ik nog had liggen van de chemoperiode).

Vorige week heb ik mijn Herstel en Balans programma voor wat betreft het sporten afgerond en over 8 en 16 wkn volgen nog testen (ze willen weten of mijn conditie en kracht op peil blijven: soort van stok achter de deur voor mij, dus blijven sporten Marianne!!). Ik ga nu overdag verder begeleid sporten bij mijn fysiotherapeute omdat ik 's avonds hiervoor nog niet de kracht en energie heb.

Afgelopen dinsdag gesprek gehad met leidinggevende en arbeidsdeskundige over reïntegratie. Het was een goed gesprek en mij werd ook spiegel voorgehouden. Omdat mij eerder was verteld dat ik op mijn werkdagen (in totaal 3) kon starten met max 2 uur p/dag, heb ik op basis hiervan ook een weekschema in elkaar gezet. Echter naast het reïntegreren heb ik nog zoveel andere afspraken: 2 x p/w fysio gecombineerd met sporten, 1 x p/w mindfulness-sessie bij medisch psycholoog (start ik binnenkort mee), immunotherapie in het ziekenhuis, tussendoor nog andere afspraken in ziekenhuis (o.a. ejectie-fractie, anti-hormoonspuit) 1 x p/w yoga en daarnaast nog mijn gezin, rustmomenten, huishouden, etc..
Vandaar dat mij werd gevraagd hoe ik dit ga vormgeven, want het moet mij uiteindelijk wel energie opleveren?!?
Maar wist ik veel, u vraagt en ik draai. Herstel en Balans is voorbij, dus is het tijd voor reïntegratie.             De klachten die ik nu nog heb, kunnen er over 1 jaar ook nog zijn. Lastig maar daar kunnen we wel oud mee worden!
Net zoals er geen draaiboek was toen ik de diagnose kreeg eind 2012 (kreeg toen vragen van collega's en vrienden zoals: "ga jij nu nog werken of ga jij nu je dit weet nog mee op weekend"), is er ook NU geen draaiboek.
Dus was uiteindelijk blij en dankbaar dat ze me een spiegel voorhielden,......beetje hulp kan ik wel gebruiken!
Samen zijn we overeengekomen dat ik nu start met 1 dagdeel van max 2 uur en ik moet zeggen dat geeft me wel meer lucht en ik VOEL nu ook dat het goed is om te reïntegreren (zolang je nog niet werkt, is het lastig om te voelen wat goed is): ik heb nu ook echt het gevoel dat ik ga opbouwen en niet dat ik het overal tussen moet gaan proppen. Kortom,..........ik heb er zin in!!!
Gistermiddag laptop op kantoor opgehaald (ik start nl met thuis reïntegreren) en gezellig met collega's 'n borreltje gedronken.

Mijn focus is nog niet goed en daardoor onthoud ik nog niet zoveel: maak veel notities in telefoon of schrijfblok. Als ik met iemand praat hoor ik het wel, maar daarna gaat veel info op een of andere manier verloren en kan ik het niet altijd in detail na vertellen of ik stel vaker dezelfde vraag en dat is best frustrerend. Mijn hoofd zit vaak vol (nu ik niet meer zo multitasking ben, blijft de rest van 'nog to do' in mijn hoofd rondzwerven) en dat zal waarschijnlijk ook 'n oorzaak kunnen zijn (omdat het er gewoonweg niet meer bij past, hahaha!).
Je snapt wel dat ik helemaal in paniek was toen ik mijn telefoon laatst kwijt was, want mijn telefoon is mijn Personal Assistent, hahaha!!! Gelukkig bleek later dat deze nog in de winkel lag,...........wat was ik blij!!!

Afgelopen zondag was ik jarig en het was een erg gezellige dag! De volgende dag moet ik dan echt bijkomen van zo'n feestje (niet vooruit te branden), maar wederom...................wel genoten!!

Afgelopen donderdag eindelijk naar tandarts (had al mnd-en last van kies, maar omdat de slijmvliezen in de mond een bekende zwakke plek zijn tijdens chemotherapie, worden bezoekjes aan tandarts in deze periode afgeraden) geweest omdat ik steeds meer last kreeg van 1 kies. Ik dacht eerlijk gezegd dat het gewoon een gaatje was en toen ik eenmaal in de tandartsstoel zat en de tandarts aan de buitenkant niks zag, besloot hij mijn kies te verdoven zodat hij binnenin kon kijken. En wat bleek,.....................een gaatje in mijn zenuw, dus alleen gaatje boren was al snel van de baan,.......het werd een wortelkanaalbehandeling waarbij de hele kies werd uitgehold. Hij sprak over een soort amputatie en dat de zenuw, bloedvaatjes, lymfebaantjes en ander weefsel werden weggehaald. Joehoe, bof ik even!! Was ik even blij dat ik het van te voren niet wist.
Het moet trouwens niet gekker worden: amputatie en verwijderen lymfebaantjes......nog even en ik dacht dat ik in het borstcentrum was: niet alleen de lymfebaantjes in m'n oksel worden verwijderd, maar ook in m'n kies: ze moeten me wel hebben hahaha!
Het leek wel alsof ze een huis in m'n mond aan het bouwen waren.

Aangezien ik nog steeds last heb van 'n pijnlijke dikke streng (ophoping van lymfevocht en bloedcellen) in mijn oksel (die doorloopt tot aan mijn pols), staat er komende week 'n 3e afspraak ingepland bij de fysio en dit keer bij lymfodeemtherapeut.

Op 20 februari de 3e hormoonspuit en daar zie ik best wel tegenop, maar.........wellicht valt het deze keer mee: positief blijven!

Vanmiddag met 6 vriendinnen high-tea-en om m'n verjaardag te vieren. Gelukkig heb ik nog een andere rij tanden waarmee ik van al het lekkers kan gaan genieten!!!