Ik ging oud op nieuw met griep in en op nieuwjaarsdag was deze verdwenen,....als dat geen goed begin is??
Allereerst natuurlijk voor iedereen de beste wensen voor dit nieuwe jaar!
De uitslag van de ejectie-fractie was goed, dus we kunnen weer verder met de immunotherapie.
Vrijdag voor kerst ben ik naar het kerstfeest van het werk geweest en ben zo blij dat ik ben gegaan. Erg leuk om alle collega's weer te zien en daarnaast natuurlijk vooral genieten met 'n drankje op de dansvloer! Bedankt lieve collega's!!
De maandag erop ben ik lichtelijk ingestort: de geluiden en andere prikkels werden me teveel en kon de kinderen niet meer om me heen hebben. Vervolgens mijn moeder gebeld en zij heeft de kinderen meegenomen. Als de oudste vervolgens "sorry" zegt, gaat dat door merg en been en heb je als moeder wel een schuldgevoel. De kinderen zijn natuurlijk ook druk, maar DIT ligt toch echt aan mama en dat heb ik ze later ook uitgelegd. Vervolgens naar bed gegaan en heel veel geslapen.
Wellicht toch 'n te drukke week achter de rug en waarschijnlijk spelen alle bijwerkingen van immunotherapie en (anti) hormoontabletten ook 'n rol.
Maar dat is nu ook zo lastig, want je hebt het 'al doende' niet in de gaten en nu ben ik gewoon keihard terug gevloten. De activiteiten kom ik zelf redelijk door, maar de dagen erna moet ik vaak bijkomen. Tja en uiteindelijk kun je alles skippen, maar tijdens zo'n kerstvakantie wil je ook mama zijn, kerstactiviteiten van kids bijwonen (en sinds dit jaar ook op 2 verschillende scholen) van de kerstdagen en oud op nieuw genieten en verjaardagen vieren (alsmede voorbereidingen traktatie/kinderfeestje)................dan eis ik toch niet teveel van mezelf?
Toch is het goed dat het is gebeurd, want ik probeer nu ook preventief wat meer rustmomenten (zowel voor als na de activiteit) in te plannen. Maar........................blijft wel lastig als het niet van nature in je zit.
Sowieso hele klus om balans te vinden in de zorg voor de kinderen (en alle bijkomende activiteiten), sporten, medisch psycholoog, fysio, ziekenhuisbezoekjes en rustmomenten.
Maar,...........Rome is ook niet op 1 dag gebouwd.
De volgende dag het sporten (Herstel & Balans) afgezegd en tevens op oudjaarsdag omdat ik toen grieperig was.
Als ik te weinig rust heb genomen, merk ik dit ook aan mijn ogen. Ik krijg dan 'n soort van eczeemachtige scheurtjes op mijn ooglid en op de huid onder mijn oog: m'n ogen zijn dan ook erg droog.
Aangezien ik steeds meer last heb van mijn botten/gewrichten/spieren (eigenlijk gehele lichaam, maar met name rug en nek) en het sporten ook zwaarder wordt, ga ik nu 2 x in de week naar de fysio waardoor ik wat soepeler door het leven kan gaan, hahaha.
Het is best frustrerend als je in het begin zoveel vooruit gaat en op 'n gegeven moment bij de lunge (toen ik dit woord voor het eerst hoorde, moest ik aan 'n hele andere 'lunch' denken, maar al gauw bleek dat er hiermee totaal wat anders werd bedoeld) omvalt: gewoon niet meer kunnen door pijn aan bovenbeen en vooral aan knieën en missen van balans. De lunge heeft inmiddels plaats gemaakt voor 'n andere oefening en we hebben afgesproken dat voor wat betreft de laatste bezoekjes er geen toename in gewichten meer plaatsvindt,................pffff opluchting!
Natuurlijk wil ik ook alleen maar vooruit, maar gisteren werd mij verteld dat je op 'n gegeven moment je max hebt bereikt en ook niet meer zoveel vooruit gaat.
Nadat het onderwerp al op de televisie in 'n praatprogramma voorbij kwam, stond er eind december ook 'n artikel over borstimplantaten in de krant. Van de tachtig vrouwen die het VUmc onderzocht, hadden velen last van o.a. vermoeidheid, spier- en gewrichtspijnen, ochtendstijfheid, concentratiestoornissen en nachtelijke zweetaanvallen. Jeetje wat herkenbaar................. en wederom 'n mogelijke volgende oorzaak (we zetten deze gewoon in het rijtje van de immunotherapie, (anti) hormoonspuit- en tabletten en de overgang erbij,..........word nog gezellig!!) van al mijn klachten.
Het is wel zo dat ik de silicone sinds september heb en mijn gewrichtsklachten circa oktober erger werden, maar dat kan natuurlijk ook toeval zijn.
Ach ja, zoals ik al eerder schreef,..........wat schieten we ermee op om de oorzaak te achterhalen? Mijn silicone (op een op andere manier vind ik dit beter klinken dan implantaat: moet dan eerder aan tandarts denken) laten verwijderen? Nou voorlopig gaat mijn voorkeur daar niet naar uit en zeker niet als er nog zoveel andere mogelijke oorzaken in het spel zijn................
De vorige keer vergat ik te vertellen over mijn ervaring met de (anti) hormoonspuit.
Na de 2e spuit eind november ging ik bepaalde overeenkomsten zien: ik werd weer grieperig na het toedienen van de spuit en het weekend daarna wilde ik niet naar buiten en het liefst alleen zijn (o.a. stemmingswisselingen en lichte depressiviteit wellicht). Dat heb je dan zelf niet echt in de gaten, maar achteraf denk je (en ook Edwin), "hé dat had ik de vorige keer ook". Ik wil nog even de ervaring van de 3e spuit afwachten voordat ik hierover met de oncoloog in gesprek ga voor evt alternatieven.
De laatste tijd ook last van 'n streng in mijn oksel (deze loopt dan door tot aan m'n onderarm): deze komen en gaan. Dit is een gevolg van het okseltoilet (kan nog steeds niet wennen aan de naam: zo'n stom woord) en dan kun je je arm niet helemaal strekken.
Vrijdag 3 januari is Gijs meegegaan naar de immunotherapie. In het begin vond hij het erg spannend, maar achteraf vertelde hij mij dat hij het fijn had gevonden (hij verwende mij met glaasjes water en warme chocolademelk,...............zooo lief): wat mij betreft mag hij vaker mee!!
Vorige week zaterdag is Fiene 5 jaar geworden en vandaag is haar kinderfeestje,.........allemaal van die knutselkoninginnetjes: Zin in!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten