Sinds 4 dagen na de operatie ben ik licht misselijk met ook wat smaakverandering in de mond.
Dit kan een bijwerking zijn van de hormoontabletten. Nu ik wat minder rust overdag en wat meer in de weer ben, heb ik hier gelukkig wat minder last van.
Op vrijdag 13 september op controle bij plastische chirurg geweest. De assistent arts vindt dat de wond goed geneest en constateert dat de borst nog beurs en opgezwollen is, maar dat is normaal.
Ik mag rustig aan weer fietsen en autorijden, dus weer wat meer onafhankelijk.
Verder mag ik mijn arm nog niet boven mijn schouders bewegen en de komende 4 wkn nog niet sporten, maar dat wist ik al.
Helaas dus ook geen yoga de komende weken.
De volgende controle bij de plastische chirurg staat gepland op 9 december, omdat het resultaat dan pas echt goed zichtbaar is.
De 1e 2 wkn na de operatie zijn de kinderen her en der ondergebracht bij vriendjes en vriendinnetjes zodat ik optimaal kon rusten en dat was erg fijn.
Afgelopen week vanaf woensdag voor het eerst weer overdag alleen met de kinderen geweest en dat vond ik eerlijk gezegd best zwaar: de 1e weken heb ik natuurlijk overdag veel gerust, dus is mijn energielevel zwaar beneden peil en daarbij is de borst nog erg gevoelig en straalt de pijn uit naar mijn arm.
Verder nog erg moe en ga daarom ook nog steeds tegelijkertijd met de kinderen naar bed, omdat ik dan ook echt gesloopt ben.
Gelukkig gaat het iedere dag weer beter en geniet ik steeds meer van de momenten met de kinderen.
Gisteren samen met mijn vriendin 'n bezoekje bij 'onze kapper' gebracht: best spannend maar vooral ook fijn om me weer eens te laten verwennen!
In het begin ook beetje sceptisch over wat hij überhaupt met mijn haren kan doen en de kinderen vonden het sowieso erg vreemd dat ik, net nu mijn haar weer begint te groeien, naar de kapper ga (dat is toch raar mama!!!).
Na een kleurtje (weg met dat nieuwe peper en zout kleurtje en enkele 'jawel hoor' grijze haren) en de woorden van de kapper: "laat het maar aan mij over", kijk ik na een tijdje erg blij en enthousiast naar het resultaat in de spiegel (zo van, die pet gaat in de tas en daar blijft ie...).
Een half jaar geleden was ik er nog van overtuigd dat ik m'n pruik zou dragen totdat mijn haren weer op schouderlengte zouden zijn en als iemand mij dan vertelde dat kort haar mij wellicht ook wel zou staan, wilde ik daar niks van weten. Kort haar..................................nee, dat staat mij toch niet!!!
Dan komt er ineens een moment tijdens het warme zomerweer dat de pruik plaats gaat maken voor een stoere hippe pet die ik straks in de winter kan vervangen door leuke hippe mutsen en dan na de winter dan is mijn haar wel weer op 'n acceptabele lengte.
Maar ook in deze planning komt een kleine wijziging, want zijn die leuke hippe mutsen in de winter nog wel nodig...............ja natuurlijk wel, maar dan alleen voor de kou!
Echter zo zie je maar weer hoe het kan lopen...............................want dankbaar verlaat ik met een trots gezicht de kapperszaak!!
Ben zo blij dat ik weer eigen haar heb en heerlijk zonder pet of pruik!
Weer een mijlpaaltje!
Vandaag ga ik om 10:30 uur in het gezelschap van mijn vader naar het ziekenhuis voor de ejectie-fractie (even ter opfrissing: 1 x p/kwartaal wordt i.v.m. immunotherapie de bloedcirculatie rondom mijn hart gemeten middels een onderzoek waarbij ik nucleaire stof krijg ingespoten waarna er foto's worden gemaakt).
Uiteindelijk is het toch gif wat ik middels de immunotherapie binnen krijg en de belangrijkste, mogelijke bijwerking van de immunotherapie is hartschade. Bij een te sterke afname van de ejectie-fractie moet je stoppen met de immunotherapie. Daarom moet dit onderzoek periodiek plaatsvinden, zodat ze het kunnen monitoren.
Op 2 oktober ontvang ik hiervan de uitslag bij de oncoloog.
Vervolgens lopen we naar de oncologische dagbehandeling waar ik om 11:45 uur weer aan het infuus voor de immunotherapie mag en met de grapjes van mijn vader is de zitting als vanouds.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten