Borstoperatie

Gistermiddag meld ik me samen met mijn moeder om 12:30 uur in het ziekenhuis en wat me opvalt is dat dezelfde verpleegcrew aanwezig is als destijds met de operatie in januari en dat is wel leuk en fijn (they know the story): zelfs Charlotte (verpleegster woonachtig in ons pittoreske dorp) stond weer aan m'n bedje.
's Ochtends nog gebeld met verpleegafdeling, omdat ik al 5 dagen een aft aan zijkant tong had die uitstraalde naar klier onder m'n kaak en naar m'n oor: vrij irritante pijn.
Echter zolang ik geen koorts heb, kan operatie gewoon doorgaan.

Operatie stond gepland om 14:30 (toen ik dat tijdstip voor het eerst hoorde, dacht ik............daar gaat m'n diner vanavond).
In mijn wederom charmante jurkje en sokken rijden ze mij om 14:30 naar operatie-afdeling waar ik 'n infuus bovenop mijn hand krijg (mijn voorkeur ging uit naar aansluiting op port-a-cath, maar verpleegkundige was hier niet op voorbereid en had geen aanprik apparatuur voorhanden).
De chirurg komt nog even langs en ik herinner hem eraan dat hij tijdens de operatie nog even goed moet checken of hij nog wat verdachts ziet.
De anesthesist vraagt of hij nog een slaapliedje moet zingen. Echter als ik hem vraag naar zijn kwaliteiten en ik hem vertel dat als mijn man thuis aan tafel zingt, de kinderen de gang op rennen, informeren zijn collega's mij dat als hij gaat zingen, zij de operatiekamer uit rennen. Je kunt dus wel raden wat mijn antwoord op zijn vraag was.

De operatie heeft ca 1 uur geduurd en om ca 16:30 word ik wakker op de uitslaapkamer en krijg daar medicatie middels infuus toegediend gezien de pijn in mijn borst en rug (deze laatste pijn is nieuw voor me). Echter op gegeven moment krijg ik ontzettende pijn in mijn hand waar infuus is ingebracht en direct stoppen ze het toedienen van medicatie. De medicatie was erg gevoelig voor mijn bloedvaten en de oorzaak is waarschijnlijk dat ze het infuus bovenop m'n hand hebben ingebracht: bloedvaten kunnen dan extra gevoelig zijn (later vragen ze op de verpleegafdeling waarom ze infuus niet op port-a-cath hebben aangesloten,........ .......grrrrrr).
Na tijdje proberen ze het weer, maar wederom erg veel pijn en dus stoppen ze het toedienen weer: vervolgens hebben ze het op 'n andere manier gedaan.
Om 17:30 word ik teruggereden naar verpleegafdeling: nog veel pijn, moe, sloom en klamme huid.
De chirurg heeft direct na operatie Edwin gebeld om te laten weten dat alles goed is gegaan en dat hij alles nog extra heeft gecheckt, maar dat hij verder niks vreemds meer is tegengekomen.

Om 18:30 komt Edwin met de kinderen even 10 minuutjes langs (voor hun ook belangrijk om te zien wat er allemaal met mama gebeurt) en hij heeft ze zelf ieder een kaart voor mij laten uitzoeken, zo leuk!
Fiene vraagt na 'n tijdje (kijkend naar mijn drain die langs het bed hangt): "mama, ben jij ranja aan het drinken" waarbij iedereen in de lach schiet (aahhhhh pijnlijk). Daarna zegt ze: "zo mama, ga je nu maar weer aankleden" (m.a.w. nou mag je weer mee naar huis). Nadat ik dikke knuffels en kussen heb gekregen, gaan ze weer naar huis.

Dan om 20:30 uur krijg ik eindelijk na 12,5 uur eerst thee en daarna 2 boterhammen.
Vervolgens trekt de verpleegster mij de pyjama aan en zie ik mijn borsten weer symmetrisch naast elkaar (ze voelen nu ook weer zacht aan......).
Het klinkt misschien raar, maar ik voel me ineens weer meer 'vrouw'.
Vanaf 8 januari zat de ene borst namelijk wat hoger omdat het oprekken van de huid daar beter gaat en het was gewoon een keiharde bowlingbal waar ik dagelijks best last van had (voelde rondom de randen ook beurs aan).
Niet dat het iedereen opviel, maar zelf zie en voel je dat natuurlijk dagelijks.

En,..............na 3 bevallingen en 3 operaties dit keer geen katheter,...........zo fijn: kreeg bijna 'n certificaat!
's Avonds nog erg veel last van wond en rug, maar met behulp van pijnstillers toch proberen te slapen.
Om 3:30 uur werd ik wakker en vervolgens weer met nieuwe pijnstilling van 5:00 - 7:00 geslapen.
Al met al dus redelijke nachtrust gehad en het scheelt ook dat ik alleen op 'n kamer lag (met als uitzicht de skyline van Eindhoven).
De pijn van mijn borst straalt ook uit naar m'n arm: zo'n zeurende pijn.
In de ochtend komt de arts al vroeg langs en informeert mij dat de drain er in de loop van de ochtend uit mag en dat ik dan naar huis mag: mooi vooruitzicht.
Ze informeert mij dat ik de 1e 2 wkn rustig aan moet doen en sowieso niet mag tillen, fietsen, autorijden en dat ik de komende 6 wkn dag en nacht een sport-bh moet dragen.
Voor het herstel van de operatie staat circa 4-6 wkn.

De verpleegster informeerde mij dat de ingreep in januari wel groter was, maar dat ik toen wel met normale conditie de operatie in ging. Nu zal ik waarschijnlijk merken dat het herstel wat langer gaat duren, omdat de chemo mijn lichaam behoorlijk heeft toegetakeld en dat door de immuuntherapie, hormoontabletten en hormoonspuiten mijn lichaam nog steeds veel te verduren heeft.
Best raar eigenlijk, want als je zo'n dag in het ziekenhuis ligt en vooral pijn aan je borst en rug hebt, vergeet je weer even de moeheid en pijn aan je gewrichten/spieren.
Echter zodra je uit bed stapt, word je hier direct weer aan herinnerd.
Daarna voor het eerst uit bed en de verpleegster haalt de grote pleister eraf en de drain eruit. Vervolgens krijg ik een soort band/corset om en deze moet ik om houden totdat ik thuis een stevige sport-bh heb aangedaan. Mama Mia komt me ophalen en om ca 13:00 uur ben ik weer thuis.
Eenmaal thuis merk ik pas dat ik naast de pijn ook nog ontzettend moe en vooral veel spierpijn heb.
De 1e dgn zal ik nog regelmatig wat uurtjes in m'n bed doorbrengen.

De maanden voor de operatie was ik zo net na de middag al vaak uitgeblust en ging ik 's avonds heerlijk tegelijkertijd met de kids naar bed. Zo hield ik het overdag nog 'redelijk' uit.

Tevens groeit m'n haar weer aan en mijn koppie is alweer aardig bedekt (mede daardoor voel ik me ook weer meer 'vrouw'). Achter is het wat voller dan voor en dat kan ook door de hormoontabletten komen (je haar kan daarvan dunner worden). Het voelt heel zacht aan en de kinderen vinden het heerlijk om er doorheen te kroelen: ben net 'n huisdiertje, haha.
Echter vind ik het voor nog te kort en absoluut nog niet representatief en vandaar dat ik mijn pet nog dagelijks buiten de deur opzet.
Anders dan van te voren gedacht, draag ik mijn pruik al 2 mnd niet meer. Aan de ene kant wel jammer (ik was er nl best trots op,......zo mooi), maar eigen haar gaat toch voor het haar van iemand anders.
Wat ook best raar is, is dat ik kan me er helemaal geen voorstelling meer van kan maken dat ik zo'n lang haar had: ik bedoel het voelen van je handen door je haar.............
Het zal nog even duren voordat ik de oude lengte heb bereikt.
Sinds afgelopen week beginnen mijn wenkbrauwen ineens te groeien en ook m'n wimpers worden weer langer (moest eerst met m'n mascara zoeken naar de paar die er nog zaten).

Ben nu echt toe aan een rustmoment, maar wordt vervolgt!

Op 13 september moet ik weer voor controle naar de plastische chirurg.