Afgelopen zaterdagavond zijn we teruggekomen van vakantie. De 1e week in een mooie grote safaritent in Zuid-Duitsland (was op zich wel grappig want de campingeigenaar is destijds op televisie geweest met 'ik vertrek') en de 2e week in een appartement op een boerderij in Oostenrijk in het prachtige Bregenzer Wald waar de kinderen mochten meehelpen op de boerderij. In tegenstelling tot het herfstweer hier hebben wij nog heerlijk kunnen genieten van het zonnetje.
Ik was er zo zeker van dat ik voldoende anti-hormoontabletten had meegenomen tijdens de vakantie, maar de waarheid was toch anders. Zaterdagochtend moest ik met 'n nieuwe strip beginnen, maar na een hele zoektocht door de safaritent kwam er toch echt geen strip boven water. Vervolgens met ziekenhuisapotheek te Veldhoven gebeld en zij waren bereid om het recept te faxen zodat ik het medicijn bij een apotheek ter plekke kon ophalen. Niet dat het '1 week niet innemen' van het medicijn direct gevolgen heeft, maar voor mijn eigen gemoedsrust wil ik me toch houden aan het advies van dagelijkse inname.
Aangezien we al op doorreis waren naar Oostenrijk gingen we met het hele gezin op pad.
Echter de 1e apotheek had het niet op voorraad en bij de 2e apotheek (die het ook niet op voorraad had) zeiden ze dat ze sowieso geen recept per fax accepteren en dat ze een origineel recept nodig hebben. Er werd mij geadviseerd om in het ziekenhuis een recept te vragen, dus op naar het ziekenhuis maar wel met de gedachte,...........oeps het is zaterdag, dus gaat dat wel lukken???
Ik moest naar een speciale balie waar na een kort gesprek met een arts het recept voor mij werd uitgeschreven. Vervolgens op zoek naar een apotheek die het medicijn op voorraad heeft en bij de 1e was het gelukkig al raak!
Wat een service zo op de zaterdagochtend in het ziekenhuis,.................ik was weer helemaal gerustgesteld!
De kinderen weer naar school vandaag,................altijd weer spannend zo'n 1e schooldag. Alledrie gaan ze er verschillend mee om: de een stelt heel veel vragen zodat hij weet wat hem te wachten staat, de ander zoekt de avond van te voren al zijn kleren uit die hij naar school wil aantrekken en heeft er heel veel zin in, maar is wel zo zenuwachtig dat hij er niet van kan slapen en onze kleine meid moest huilen toen ze wakker werd en later op het schoolplein stroomden de tranen wederom over haar wangen........gewoon omdat het spannend is.
Maar,...................eenmaal thuisgekomen waren ze alledrie enthousiast over hoe de dag was verlopen: heerlijk om die lach op hun gezichten te zien.
Zelf moest ik ook weer aan de slag en dat viel even tegen,..........moest er echt weer even inkomen. Maar ook mama kwam weer met een lach thuis.
Sinds dat ik met de reintegratie ben gestart, heb ik geen face to face contact meer met de klant en zijn mijn werkzaamheden dus ook veranderd zoals ook mijn werkomgeving. Daarnaast is er in 1 jaar tijd erg veel veranderd, maar beetje bij beetje begin ik mijn draai weer te vinden,..........mede dankzij mijn behulpzame collega's.
In de 1e week van onze vakantie (we waren toen nog thuis) kregen we het slechte nieuws dat er na 8 jaar wederom borstkanker bij mijn tante is geconstateerd maar dan in haar andere borst en dat zij 27 augustus wordt geopereerd. Tja en dat komt dan wel weer even binnen. Ik vind het zo erg voor haar en na de operatie krijgt ze de uitslag van het borstweefsel alsmede de poortwachtersklier. Spannend allemaal weer..........
De donderdag voordat we op vakantie gingen, zijn Edwin en ik nog naar het ziekenhuis geweest: eerst doorspuiten port-a-cath daarna anti-hormoonspuit bij verpleegkundige (weer zo'n heerlijke pijnlijke bobbel in m'n buik) en tenslotte gesprek met oncoloog.
Na de routine vragen en borstonderzoek bespreekt hij met ons de mogelijkheid voor het preventief verwijderen van de eierstokken. De reden dat hij ons hierover informeert is dat
a) ik niet meer 5 jaar lang ieder kwartaal de anti-hormoonspuit krijg en ik dus ook geen last meer heb van de bijwerkingen van deze spuit. Deze spuit legt namelijk mijn eierstokken stil waardoor ik in de overgang kom en blijf (sinds de chemokuren ben ik al in de overgang)
b) gezien mijn leeftijd de kans groot is dat na 5 jaar de anti-hormoonspuit toegediend te hebben gekregen, mijn cyclus weer op gang komt (waarbij ik veel klachten kan krijgen) en ik vervolgens enkele jaren later weer in de overgang kom en wederom alle overgangsklachten moet ondergaan
c) er in onze familie veel borstkanker voorkomt en er nu nog geen sprake is van een erfelijk gen binnen de familie. Echter gaat men steeds verder met onderzoeken en wie weet komt er ooit 'n erfelijk gen (bv BRC3) dat wel binnen onze familie voorkomt.
Bij BRC1 en BRC2 (de reeds bestaande erfelijke genen) is sowieso het advies om de eierstokken preventief te verwijderen.
Zowel een operatie als de anti-hormoonspuit brengt voor- en nadelen met zich mee (iedere operatie brengt risico met zich mee), maar 5 jaar lang de anti-hormoonspuit is ook niet prettig en omdat de kans na 5 jaar groot is dat mijn cyclus weer gaat starten met alle gevolgen van dien, adviseert hij mij om preventief de eierstokken te verwijderen.
Als ik tenslotte de oncoloog vraag of mijn port-a-cath eruit kan dan informeert hij mij dat ze in België de patiënten adviseren om deze er pas na circa 2 jaar eruit te halen (binnen deze periode is de kans dat de borstkanker terugkeert het grootst), maar dat dat van hem ook nu al mag.
Als de verpleegkundige vervolgens hiervoor een afspraak wil inplannen, ziet ze aan mijn gezicht al dat we hier beter even mee kunnen wachten,..............eerst maar eens op vakantie.
Ook al vroeg ik er zelf om, nu ik 'groen licht' krijg is het toch weer 'n benauwd gevoel: moet toch weer wat afsluiten en wanneer is het juiste moment,...............die 2 jaar wachttijd in België wil ook niks zeggen........................na 8 jaar kan het ook nog terugkomen. Daarbij is het ook weer een poliklinische ingreep en kan ik me de pijn na het plaatsen van de port-a-cath ook nog herinneren: dus het is niet van 'Jippie ik laat het er ff uithalen'.
Vandaag stond sowieso mijn jaarlijkse afspraak met de gynaecoloog ingepland en kon ik meteen met haar het onderwerp 'eierstokken' bespreken. Zij informeert mij dat ze ook achter de beslissing staat om de eierstokken preventief te verwijderen. Ze heeft alvast een echo gemaakt om de grootte van de eierstokken te checken: 'dat is alweer 'n tijdje geleden dat je een echo hebt gehad' zegt ze: hierbij doelde ze op mijn zwangerschap van Fiene.........tja dat was toen om een hele andere reden.
Ze heeft wat informatie aan mij meegegeven zodat ik er nog over kan nadenken en op 11 september staat de vervolgafspraak gepland.
Sinds juni heb ik niet meer getennist, maar ik blijf maar last houden van mijn rechterarm,........super irritant en pijnlijk: tis eigenlijk maar 'n zielig armpke. Tja ik zit ook steeds meer uren achter de computer en sinds mijn operaties (waarbij ik mijn linker arm bijna niet kon bewegen) heeft het armke ook extra hard moeten werken waardoor die nu zo blessuregevoelig is,.....................ach ja het blijft gissen naar de oorzaak.
Aanstaande woensdag weer naar de mindfulness.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten