Een storm aan emoties

Het is alweer 6 weken geleden sinds mijn vorige bericht.

De afgelopen periode werden mijn emoties heen en weer geslingerd.

Eind mei hebben we met ons gezin deelgenomen aan de avondwandeltochten en de medaille hebben we inmiddels in de pocket!

Op 26 mei wederom naar de tandarts geweest, want mijn definitieve vulling van het wortelkanaal stond gepland. Maar,..............helaas zat er nog wat vocht in de kanalen (ik had er de laatste wkn ook weer last van) en heb nu een semi definitieve behandeling gehad. Als het de komende week goed gaat, moet ik weer bellen voor vervolgafspraak voor definitieve vulling. Niet te geloven hé,................misschien toch maar even Guiness Book of Records bellen.

Op 6 juni kreeg ik het bericht dat Reni, een naaste collega van mij binnenkort zou komen te overlijden en op 7 juni werd ik geïnformeerd dat ze de regie hierover in eigen hand wilde houden en dat 'het' op 10 juni zou gaan plaatsvinden.
Alhoewel iedereen er al een tijdje op voorbereid was dat dit wel eens kon gaan gebeuren, was de klap enorm. "Het kan toch niet waar zijn dat ze binnenkort niet meer in ons midden is",.................die gedachte ging telkens maar door mij heen.
Aangezien ik op 8 juni bij haar op bezoek zou gaan, werd ik telefonisch van haar situatie op de hoogte gesteld en de keuze werd aan mij overgelaten of ik wel of niet wilde komen. Ik hoefde daar niet lang over na te denken, maar..................ik wil natuurlijk niet de plaats van familie en vrienden innemen. Echter werd mij medegedeeld dat Reni mij nog graag wilde zien. Tja en wat doe je dan..........................natuurlijk ben ik gegaan. Ik kende haar al vanaf 2000 en het laatste jaar zijn we nog meer naar elkaar toe gegroeid,...................we waren allebei thuis aan het vechten tegen die KLOTE ziekte.
Toen bij mij de diagnose kwam, was zij alweer aan het reïntegreren.................echter niet veel later kwam die ...Kanker bij haar weer terug.
Hoe heftig het ook was, toch ben ik achteraf zo blij en dankbaar dat ik afscheid van haar heb mogen nemen: we hebben samen gehuild, geknuffeld en ook nog gepraat.
Onbegrijpelijk, oneerlijk en niet te geloven dat zo'n mooie, lieve, sterke vrouw uit het leven moet stappen omdat ze gewoonweg geen keuze heeft.

Naar haar overlijden ben ik gaan wandelen bij Eikenburg,..............een plek waar wij allebei steun zochten en kregen.
Die zondag daarna ben ik met enkele collega's nog afscheid van haar gaan nemen en wederom was ik blij dat ik dit heb gedaan.................want hoe gek het misschien ook klinkt: wat lag ze er mooi bij..............in haar trouwjurk (ze wilde zo graag met Eric trouwen en deze wens is 18 april in het ziekenhuis in vervulling gegaan). Zoals een collega al zei.....: het is net sneeuwwitje.
Op maandag hebben we met z'n allen afscheid genomen van haar in het crematorium. Een heftig, maar vooral ook warm afscheid met vele mooie lieve woorden, maar ook heel veel verdriet.
Het is nu zo definitief,.................zo onwerkelijk nog steeds.

Ik wens Eric alle sterkte met dit grote verlies en wij als collega's/vrienden zullen er voor hem zijn.
Zoveel bewondering voor hem, hoe hij haar de afgelopen periode heeft bijgestaan,..............hij heeft zoveel voor haar betekend en zij ook voor hem.

Thuis op de piano staan 3 foto's van mooie jonge vrouwen waarvan wij veel te vroeg afscheid hebben moeten nemen: mijn schoonzusje Annuska (2010), collega/kennis Angèle (2010) en nu Reni.
Ze zeggen wel eens,............de mooiste bloemen worden het eerst geplukt.
Alleen hadden wij het hier op aarde natuurlijk liever anders gezien.

Tijdens mijn wandeling bij Eikenburg ben ik in aanraking gekomen met haartjes van de processierups en heel mijn lichaam zat onder de bultjes,................net de waterpokken. In mijn nek, op armen, buik, benen en nog wat onaangename plekken,...................je zou zeggen: hoe komen ze daar nu weer ;-) ????
Maar,.............wat een ontzettende jeuk (de huisarts had het al voorspeld: vreselijke jeuk).
In bad met havermout, koud en warm douchen, föhnen op de diverse plekken (in het begin dacht ik dat zal wel niet goed zijn, maar later gegoogeld en daar stond het als advies vermeld: droogt natuurlijk flink uit) en flink krabben natuurlijk (als ik me in kon houden wreef ik). 

Op woensdag met een gezellig groepje vrouwen naar Guus Meeuwis (inclusief de voetbalwedstrijd) geweest en het was erg gezellig,..................het lijkt wel of er ieder jaar meer bier door de lucht vliegt (tja bij iedere goal volgen er weer liters bier).

Donderdags nog een afdelingsuitje van het werk dus alles bij elkaar een vermoeiende week.

Na zo'n heftige week heb ik ook zo'n dubbel gevoel als ik leuke dingen meemaak.
Zo is het leven wel, maar ik voel me dan best schuldig, gewoon omdat het allemaal zo oneerlijk is.

De dagen daarna zat ik er ff doorheen, want het is niet niks wat er de afgelopen weken allemaal is gebeurd en daarnaast ben ik ook met mijn eigen ikkie bezig (de emoties vliegen soms overal heen). Ook door de mindfulness komt er veel naar boven en 1 x per 2 wkn word ik hierin begeleid door de medisch psycholoog. Geen makkelijke weg, maar voelt goed!

Inmiddels werk ik 3 x 3 uur in de week en heb ik afgelopen maandag mijn 1e klantcontact gehad en het voelt goed! Op elke werkdag heb ik een andere taak en die afwisseling vind ik prettig,................zo krijg ik weer gevoel bij de diverse werkzaamheden en ben ik niet alleen op 1 taak gefocust.

Ik sport nog steeds 2 x in de week bij de fysio. De laatste dagen veel last van mijn arm gehad en vandaag op de terugweg naar huis kon ik bijna niet schakelen in de auto (moest m'n andere hand gebruiken),...............zo'n pijn. Tja dat is natuurlijk niet echt handig onderweg. Vanmiddag naar de fysio geweest en nu blijken het de aanhechtingen van mijn triceps te zijn,...............dus de komende dagen rusten met die arm in de hoop dat het beter gaat.
Sinds alle behandelingen ben ik zo blessure gevoelig,..............dat ben ik helemaal niet gewend.

Met mijn tenniscarriëre gaat het goed,................................we zijn met ons team namelijk kampioen geworden en i.p.v. met de platte kar werden we met een cabrio door het dorp gereden,...............wat hebben we gelachen.
Van de 7 weken heb ik 5 x meegedaan (weliswaar alleen met de damesdubbel, dus maar 1 wedstrijd per keer, maar wel alles gewonnen).
Omdat we nog in de winning 'flow' zaten, heb ik samen met 'n teamgenoot ons ingeschreven voor de clubkampioenschappen met als resultaat dat we clubkampioen met de damesdubbel in onze categorie zijn geworden en zo werden we wederom in het zonnetje gezet!
Met de najaarscompetitie speel ik ook nog alleen de damesdubbel (ja ja ik leer het wel,........heb steeds meer geduld hahaha) en volgend jaar met de voorjaarscompetitie wellicht weer singelen en mixen.
Zo heerlijk om weer te tennissen,..............ik geniet er zo van!

Op 21 juni had Jesse na 10 wkn gitaarles zijn 1e voorstelling en wij waren natuurlijk als trotse familie aanwezig,.....zo knap van hem.

De komende 2 wkn nog drukke periode voor kids op school (alles afronden, afscheid juffen, doorschuifdagen ivm kennismaking nieuwe juf/meester voor volgend schooljaar en voor Gijs nog 2 onderzoeken ivm dyslexie)..................altijd weer spannende dagen voor ze en daarna................vakantie!!

Vorige week woensdag naar het ziekenhuis geweest voor Mindfulness en doorspuiten port-a-cath en 7 augustus wederom naar ziekenhuis voor doorspuiten port-a-cath op de oncologische dagbehandeling, de anti-hormoonspuit bij verpleegkundige en tenslotte gesprek met oncoloog.

Voor iedereen alvast een hele fijne vakantie en tot gauw!!